Opera

Die Fledermaus - operette in drie akten van Johann Strauss Jr.
Libretto van Carl Haffner en Richard Genée,
Naar de komedie Le Réveillon van Meillhac en Halévy

Eerste opvoering, Wenen – 5 april 1874
Première Internationale Opera Producties:
29 januari 2011, Parktheater Eindhoven
Tournee: 29 januari – 27 februari 2011

Duits gezongen en gesproken, Nederlandse boventiteling

Artistiek team
Muzikale leiding / dirigent: Erki Pehk
(In Leiden - 24 febr. dirigeerde Robbert van Steijn)
Regie: Hans Nieuwenhuis
Decor & kostuums: Madis Nurms
Projecties: Marian Tarczynski Licht: Trui Malten

m.m.v. het koor en orkest de Staatsopera van Bourgas o.l.v. Erki Pehk

Solisten:
Gabriel von Eisenstein - Rein Kolpa / Anton Saris
Rosalinde - Selma Harkink / Martina Prins
Frank - Dieter Goffing / Pierre Mak
Prins Orlofsky - Ivo Posti
Alfred - Elmar Gilbertsson
Dr. Falke - Kris Belligh
Dr. Blind - Eric Redet
Adele - Dorine Mortelmans / Shawnette Sulker
Ida - Hiske Bongaarts
Frosch - Theo Pfeiffer

De pers over Die Fledermaus
(…) goede stemmen waren zeker aanwezig. Selma Harkink zong een knappe, klankrijke Rosalinde, Elmar Gilbertsson wist goed raad met de lyrische partij van Alfred en Shawnette Sulker gaf met haar verderlichte sopraan een uitstekende vertolking van Adele. Spits en lekker lichtvoetig. De productie zal ongetwijfeld in niveau groeien tijdens de komende tournee en met een fatsoenlijke orkestbak mag er muzikaal zeker meer van verwacht worden, want Erki Pehk liet mooie ideeën horen. Opera Magazine – Jordi Kooiman, 1 februari 2011

Countertenor Ivo Posti is een schmierende Orlofsky, passend bij zijn relnichterige rolconcept. Selma Harkink zingt een krachtige Rosalinde, tenor Elmar Gilbertsson maakt als enige vocaal echt indruk. ‘Authenktiek’ actueel is de conference van cipier Frosch (Theo Pfeiffer) NRC – Mischa Spel, 2 februari 2011

Die Fledermaus in de 21e eeuw Gehuld in kostuums die niet zouden misstaan in de clip van 'Lady Marmelade' staan de zangers van Internationale Opera Producties op het toneel (…) Wie graag op 1 januari naar het Nieuwjaarsconcert kijkt, zal zeker genieten van deze operette die vol zit met walsen en andere dansnummers van Strauss Jr. Geen overbekende aria’s, maar wel een vrolijke sfeer en over het algemeen goede stemmen. Vooral de komische rollen worden met veel energie gespeeld. Zo speelt de Duitse Theo Pfeifer een wat onbenullige cipier, die een soort joker is in het verhaal (…) Een andere opvallende rol is die van de flamboyante prins Orlofsky die, gewapend met veren boa en glitterende make up, bijzonder goed vertolkt wordt door countertenor Ivo Posti. Vol overtuiging zwiert hij over het podium met in de ene hand een glas champagne, in de andere een plaatje met coke en zijn blik gericht op het achterste van de heer Von Eisenstein.
Daarnaast krijgt hij het ook nog voor elkaar als zanger de show te stelen. Ten slotte is er de minnaar van mevrouw Von Eisenstein, gespeeld door Elmar Gilbertsson, die met een krachtige tenor indruk maakt, zelfs als hij in niet meer gekleed gaat dan een paar tighty whities. De spelers zijn erg expressief, waardoor zelfs vanaf het balkon de sarcastische uitdrukkingen van de gezichten zijn af te lezen. Humor is de grote kracht van dit stuk, en het gezelschap heeft duidelijk plezier in de rollen van uitbundige en minder dan perfecte mensen (…) Diep is de boodschap van Die Fledermaus eigenlijk niet, maar het verhaal vol spot is fijn om naar te kijken en de referenties naar het Nederland van nu maken het alleen maar leuker. Een originele interpretatie van Internationale Opera Producties, die bewijst dat Strauss en de 21e eeuw een prima combinatie zijn. 03-02-2011 CultuurBewust.nl - Margot Overman

Die Fledermaus is tijdloos sprookje Boeiende versie met Wilders en Cola
(…) Regisseur Hans Nieuwenhuis plaatste de liefdesperikelen uit de 19e eeuw in een modern, minimalistisch decor. Strauss mocht graag schoppen tegen gangbare conventies. Nieuwenhuis doet er nog een schepje bovenop door cabareteske elementen toe te voegen aan het prikkelende libretto. Operette is als muziekgenre ingehaald door de musical. Als muziektheater staat Die Fledermaus echter op eenzame hoogte. Met een 21e eeuwse knipoog heeft Nieuwenhuis het imago van de operette als oubollig, salonfähig vermaak van zich af geschud. In de ouverture wordt de toon gezet: ironie en humor met een wrange ondertoon dringen zich op.
Tegen het decor, dat enkel uit een scherm met vensters bestaat, wordt er ook wat aan de fantasie van de concertbezoeker overgelaten. Alfred (Rein Kolpa), die zijn uiterste best doet met zijn tenorstem om de gehuwde Rosalinde te verleiden, komt in t-shirt en spijkerbroek op. Als hij merkt dat zijn sexy uitstraling aanslaat, verlaat hij het podium met Maria (uit de Westside Story). Strauss zal ongetwijfeld gelachen hebben om dit uitstapje naar de 20e eeuw. Nog pregnanter wordt de moderne visie op deze operette als het wulps geklede kamermeisje opkomt met een souper: een heus MacDonald menu, compleet met oversized coca-cola-bekers.
Dat is wat anders dan de in hoepelrok gestoken opgedirkte kunstfiguraties uit de oorspronkelijke versie. Van prins Orlofsky (voortreffelijk acteerwerk van countertenor Ivo Posti) wordt een nichterige travestiet gemaakt, die zo lijkt weggevlucht uit de Amsterdamse homoscene. Op het door hem geplande overdadige feestje verschijnt een gezelschap van gemaskerde dames en heren, allen gehuld in lange jurken. Naast champagne worden kleine geheimzinnige schijfjes uitgedeeld. Op het hoogtepunt gaat het hele gezelschap aan het snuiven en toont de belichting op het decor de ‘hogere sfeer’ waarin men is beland. Een witte kerstboom met irritant flikkerende lichtjes doet in deze interpretatie niet meer vreemd aan. Bewaker Frosch (Theo Pfeiffer)ventileert, flink aangeschoten, nog even zijn mening over Wilders’ dwaze opvatting over cultuur als linkse hobby. Daarmee is duidelijk geworden: Die Fledermaus is vermakelijk, amusant en in deze setting hoogst actueel!
Dick Idema, Steenwijker Courant, 21 februari 2011

HET VERHAAL - Strauss' operette à la 'Le Réveillon'
In de regie van Hans Nieuwenhuis van Die Fledermaus zal de basis, het Franse blijspel ‘Le Réveillon’ centraal staan.
Le Réveillon was eind 19e eeuw een eigentijds stuk waarin niet alleen de spot wordt gedreven met personen en situaties, maar dat ook tamelijk waarheidsgetrouw was. Het Franse publiek kon zich identificeren met de personages op het toneel. In deze regie van Hans Nieuwenhuis zal het niet anders zijn.
In Die Fledermaus worden de zeden en gewoonten van de Weense beau monde – en vooral de demi monde – aan de kritische beschouwing onderworpen. Alle hoofdrolspelers doen ‘per ongeluk’ de verkeerde deuren open en gaan kamers binnen waar ze niet thuis horen.
Een ander kritisch element is de behoefte van de gasten om zich op het bal als adellijke personages voor te doen, en zich vooral zo te gedragen. Strauss drijft deze neiging van de hoofdzakelijk burgerlijke Weners hier op de spits.

Meeslepende muziek
Dit werk van Johann Strauss jr. is één van de beroemdste operettes. Niet alleen vanwege de liefdesperikelen op het feest van de Russische prins Orlofsky maar vooral vanwege de schitterende muziek. De walsen en czárdás, de aria’s en duetten zijn allemaal vervat in prachtige melodieën en meeslepende dansritmen. De ouverture belooft al veel en dit wordt ook waargemaakt. Die Fledermaus is een combinatie van levendigheid en gemoedelijke charme, waarbij de onderliggende cynische toon ervoor zorgt dat het stuk niet al te sentimenteel wordt. Door deze prikkels wint de sprankelende muziek alleen maar aan kracht.

Die Fledermaus werd mede mogelijk gemaakt door het Fonds Podiumkunsten